Oprispingen

Tijdens de Pasen heb ik even de tijd gehad om erop te broeden, maar nu moet ik er toch mijn ei over kwijt. Hoewel ik dacht dat het nog helemaal niet zeker was, laat het Maasboekje weten dat het cruiseschip Rotterdam is aangekocht door de stad. En ik moet zeggen: da's best. Er zijn natuurlijk talloze bezwaren opgeworpen. Milieu-aspecten, financiën, bezoekersaantallen, onderbezetting, teveel congresruimte, enzovoorts, enzovoorts. Zo hoort dat ook. Rotterdammers zijn zeikerds. En ik ben Rotterdammer.

Het idee bestaat dat de restauratie in eerste instantie wordt gedaan door een specialist in het verwijderen van asbest. Als het schip eenmaal is opgeknapt moeten de bezoekers worden gerestaureerd en dit zou in handen komen van het bedrijf Van der Valk, erkend restaurateur van snelwegrecreanten. Tot zover is er nog steeds niets aan de hand, hoewel ik nu al kan voorspellen dat de WodsvA niet boven de 5 uit zal komen.

Het onzalige - om nog maar even in paasdagenjargon te blijven - is dat het voor de gemeente als een paal boven water staat dat de Rotterdam aan de kade moet liggen, liefst Rijnhaven, Maashaven of Parkkade. En dan schiet er bij mij toch een heel schip het verkeerde keelgat in. Erger nog: wij als belastingbetalers binnen de gemeente gaan gezamenlijk het schip in. Het is kennelijk een tijd geleden dat er iemand met enig gevoel voor toerisme in Rotterdam de scepter heeft gezwaaid. Het feit dat je bij de VVV Rotterdam een dagreisje naar Parijs kunt boeken staaft deze bewering.

Een toerist moet een beetje moeite doen om bij een attractie te komen. Wat ook heel belangrijk is, is dat de toerist moet wachten. Dit moet je incalculeren. Tijdens het wachten dient te worden geconsumeerd. Aan de andere kant moet je een bootje van 200 meter lang niet aan de kade leggen. Als je er vlak voor staat, dan zie je er niets meer van. En wat te denken van de hoogte. De bewoners van panden waar het schip voor komt te liggen, kijken uit tegen een massa metaal. De gedachte om het schip pal voor het nieuwe Luxortheater te leggen is natuurlijk te absurd voor woorden. De Rotterdam moet midden op het water. Vervolgens laat je een veerpont langs verscheidene opstapplaatsen varen. Dat lost een hoop problemen op en stimuleert werkgelegenheid en economie.

Leg de Rotterdam op de Nieuwe Maas in het grensgebied van Capelle, Krimpen en Rotterdam. Creëer een aantal opstapplaatsen langs de noord- en zuidoever, waar toeristen hun geld kunnen spenderen. Kraampjes met T-shirts (waar kopen ze die nu?), ansichtkaarten, postzegels, even naar huis bellen, patatje van Bram Ladage, straatkrant, krant uit eigen land, strippenkaarten, euromastjes, klompen, enzovoorts. En dat op een zestal plaatsen van overzichtelijke omvang. Bovendien is er voor de toerist die per auto is gearriveerd makkelijker parkeerplaats te maken op verscheidene locaties dan op één geconcentreerde. En met de toeristenboot maak je dan een reis van een klein uurtje onder de bruggenpracht van Rotterdam door naar de dobberende Rotterdam. Die zal er vanaf de Brienenoordbrug, en de nieuw te bouwen hoogbouw in de omgeving overigens fantastisch uitzien. En het ligt ook niet in de weg. Bovendien is de bereikbaarheid voor leveranciers en mensen die haast hebben (sprekers op congressen) natuurlijk uitstekend.

En zo krijgt Van der Valk toch weer klandizie met massaal karakter die even stopt tijdens een reis. Geen enkel bestaand restaurant heeft er last van, zodat een met McDonald ingezette vervlakking wordt tegengegaan. Er vindt een spin-off plaats in economische zin. Ook de toerist is tevreden: weliswaar even moeten wachten, maar het was de moeite waard. "En ik heb toch zo'n leuk souveniertje gekocht!"
Als de gemeente mij nu nog aanstelt als creatief directeur met een meer dan goede afvloeiingsregeling en gouden handdruk bij onvoorziene omstandigheden, dan wordt het nog wel wat.