Oprispingen

Ik heb een bloedhekel aan koken. Waarschijnlijk omdat ik het niet kan. Mijn homepage doet vermoeden dat ik iets heb met lekker eten, maar dat is slechts schijn. Als het even kan schenk ik zo weinig mogelijk aandacht aan mijn dagelijkse voeding. Daarbij heb ik geleerd dat je niet alles zelf moet doen, maar datgene wat een ander beter kan ook door die ander uit te laten voeren. Dat ik daarvoor moet betalen is inherent aan de wijze waarop onze maatschappij is ingericht. Tevens matig ik mij aan de kookkunsten van anderen te beoordelen, terwijl ik er zelf letterlijk niets van bak. De klant is tenslotte koning. Op mijn pagina zijn mijn beoordelingen van de prestaties van (een deel van) de Rotterdamse restaurants te vinden.

De overige catering blijft buiten schot. Want wie denkt dat ik louter de restaurants bezoek, gaat voorbij aan het feit dat menige snackbar, afhaalchinees en broodjeszaak mij tot hun cliëntèle mag rekenen. Dat ik niet tot een schriftelijke beoordeling kom, heeft te maken met dat ik van koken niks afweet, en mij vooral richt op bijkomende zaken. Het gaat dan om een avondje uit. Toch zou ik over menige lunchbereider het een en ander kwijt kunnen. Dat zou echter allemaal te negatief uitvallen.

Een relatief nieuw fenomeen wil ik wel onder de aandacht brengen. Na een schoorvoetend begin met pizza's zijn er razendsnel vele thuisbezorgende voedselverstrekkers. Mijn brievenbus kent geen sticker met de mededeling dat ik reclame niet wens te ontvangen, dus wordt deze regelmatig volgegooid met van alles en nog wat. Daarvan bewaar ik de menu's van de thuisbezorgers. Met enige regelmaat bestel ik wat, en dan komt het: De kwaliteit is buiten verwachting, en vooralsnog zonder uitzondering, uitstekend! Aan hen die nog schromen een bestelling te plaatsen wil ik adviseren het gewoon een keer te proberen.

Zo is er aan mijn stapeltje shoarma, pizza, pasta, grieks, turks en indonesisch nu ook een chinees toegevoegd. Als rechtgeaarde Nederlanders vinden we dat eten buiten de deur maar niks, en togen wij de afgelopen decennia binnen het gezin om beurten naar de afhaalchinees om vervolgens thuis de spulletjes op te peuzelen en het overgeblevene te bewaren voor de volgende dag (althans degene die dit durfde). Maar de thuisbreng-chinees is net zo duur en heeft het materiaal om het spul warm te houden. En je hoeft de deur er niet voor uit! Ideaal voor de mensen die wat minder ter been zijn.

Dus heb ik toch maar even in de buurt nagevraagd. En wat blijkt: bij veel huizen vallen die foldertjes helemaal niet in de bus! Terwijl ik van sommige zaakjes om de twee weken een nieuw, onveranderd menu krijg, blijft het in de buurt liggende bejaardentehuis hiervan verstoken, evenals de wat minder gefortuneerden enkele straten verderop. Vallen deze mensen buiten de doelgroep? Nee, toch. Zelf ga ik met regelmaat buiten de deur eten, maar juist de mensen die dit niet doen, maar wel met enige regelmaat de gang naar de afhaalchinees maken, blijven verstoken van de bezorg-faciliteit.

En zo kom ik tot een aantal aanbevelingen. Ten eerste dient iedereen dergelijke menu's in de bus te krijgen. Ten tweede dienen deze menu's, inclusief telefoonnummers, te vinden zijn op internet, want juist als je er gebruik van wilt maken, kun je de menu's niet vinden. Ten derde dienen de tegenwoordig zo veelvuldig aangelegde busbanen vrijgegeven worden voor de bezorger, naast politie, brandweer, ambulances en bussen. Afgezien van de laatste dienen tenslotte alle voorzieningen voor het welzijn en in leven houden van de mens.