Oprispingen

Waar de wijnboeren niet verder zijn gekomen dan wat kurk, hebben de bierbrouwers een uiterst belangrijk nevenprodukt op de markt gebracht: het bierviltje.

Als ik ergens kom waar mijn drank zonder bierviltje wordt geleverd, dan heb ik al een beetje de pest in. Het glas kan nat zijn van het spoelen maar als het een koud drankje betreft, zoals bier, dan gaat het glas "zweten" - er vormt zich condens aan de buitenkant. En dat stroomt naar beneden om aldaar een plas te vormen. Een beetje biervilt absorbeert dit. Is er geen vilt, dan stroomt het water bij het innemen naar het laagste punt om een druppel te vormen die zonder pardon, de wet van Newton volgend, zijn weg naar beneden aflegt. Omdat ik het verdom mijn bier te drinken alsof ik een kruimelende plak cake eet, te weten met de andere hand onder de kin, vormt zich absorbeert niet het afwezige vilt de hoeveelheid water, maar nestelt dit zich op mijn kleding, bij voorkeur in het kruis. Daar zit je dan met je goede gedrag.

Sommige restaurateurs, en tot mijn ergenis ook menig huishouden, willen dat ordinaire vilt niet. Er worden keiharde plastic plaatjes onder de glazen gezet omdat er anders kringen op tafel komen. Helemaal fout natuurlijk, want hoewel de tafel de kringen bespaard blijven, zit ik nog steeds met een natte broek.

Zoals de kaars op tafel is het bierviltje een onderwerp van pulkgedrag. Zeker als het al een beetje vochtig is, en daardoor wat soepeler. Menigeen weet niet waar hij/zij de handen moet laten, vooral als het ex-rokers betreft, en dan is het viltje een dankbaar voorwerp om met enige precisie aan stukken gereten te worden, al of niet gebruikmakend van een pen of potlood om eventueel eerst enkele strategische gaten te boren.

Dan zijn er natuurlijk ook nog de cafees die te stellen hebben met wat minder beheerst publiek. Een enkeling probeert nog wel eens een kaartenhuis te bouwen van ronde viltjes, waarbij ten hoogste de tweede laag wordt bereikt, waarna de viltjes over tafel rollen.
Een ander spel is het pogen zoveel mogelijk viltjes, gestapeld op de rand van de tafel of bar, met de bovenkant van de vingers naar boven te slaan, een draai van 180 graden te laten maken, en weer met dezelfde hand op te vangen tussen duim en vingers. Overigens is ook hierbij de kwaliteit van de viltjes van wezenlijk belang. Als ze niet te klein zijn, en rond, is een aantal van 23 nog redelijk te doen. Komt het daarboven, dan is het risico dat de caféhouder er wat van zegt, nadat door misgrijpen 24 viltjes ongecontroleerd door de zaak zijn verspreid, niet onwaarschijnlijk.
Ronduit ordinair en buiten alle fatsoen is natuurlijk het domweg wegscheren van de viltjes (de spoelbak is een aardig doelwit). Niettemin blijft het een enorme, meestal stille maar ook onschuldige bron van vermaak.

Het bovenstaande betoog zou doen veronderstellen dat de biervilt in de wereld op handen zou worden gedragen, maar niets is minder waar. Het vilt is aardig doorgedrongen in Europa, maar daarbuiten is het huilen met de pet. In Amerika komen ze niet verder dan een flauw servetje onder het glas. Daar ligt dus een gat in de markt. Wie wil ondernemen, dient adverteerders te werven in Amerika, vervolgens in Nederland de biervilten te laten produceren en deze te verspreiden in de etablissementen in de States. Argumenten om het bierviltje te omarmen zijn bij deze gegeven.