Oprispingen editie 97-09 door Adrie van Geffen Terwijl Pinkpop nog (na)dendert, realiseer ik me dat er alweer een volgende generatie is. Je wordt ouder, pappa. Maar qua muziek vind ik het toch geen genieten meer. Commercie viert de boventoon - dat zal niet meer veranderen - maar de kwaliteit moet ik toch ver zoeken. Wat ik vooral mis is variatie. Dat zeiden mijn ouder vroeger ook al: het klinkt allemaal hetzelfde. En nu zeg ik het. En ik denk dat ik meer gelijk heb dan mijn ouders. De muziekarmoede blijkt deels uit de hang naar oude bands, de revivals, de concerten van de vijftigers. Op mijn homepage heb ik, zoals zovelen, een aparte afdeling muziek-links, verwijzend naar goede of officiële pagina's van liefhebbers van "goede" muziek. Daar kun je het mee eens zijn of niet. Het is in ieder geval mijn muziek. De troost voor "tegenstanders" is dat een groot deel van de artiesten inmiddels is overleden. Hun pech is dat vele bands, na zo'n 30 jaar, nog steeds aktief zijn en nieuwe CD's produceren. Om kort te gaan: Hoewel ondergeschikt in het eetgaansleven is muziek voor mij belangrijk. Dat geldt nog meer bij café-bezoek. Het geeft wel een vakantiesfeertje als in een buitenlands restaurant authentieke muziek wordt gespeeld. Aan de andere kant kan die muziek weer zo anders zijn, dat het de eentonigheid gaat benaderen voor het oor dat onbekend is met de soort. Een uurtje vind ik al gauw meer dan genoeg. Dan hoor ik liever even helemaal niets meer. Volstrekt uit den boze is het Nederlandse levenslied. Laat zich dat alsjeblieft beperken tot Amsterdam, ongeacht het bestaan van Ketelbinkie. Heel vaak worden we getracteerd op hits uit de jaren 60 en 70, alsof Tosca Hoogduin ieder moment weer een zwoele aankondiging zal doen. Dat gebeurt gelukkig niet. Evenmin wil ik in een etablissement de muzak, covers van een uur of vier die vaag bekend voorkomen, horen die als behang dienst doet op Metrostations. Het verlengt bij mij de gevoels-wachttijd, zoals ook de buitenstations een negatieve invloed hebben op de gevoelstemperatuur. Ik kan restaurants indelen naar keuken, naar alfabetische volgorde, naar mijn eigen beoordeling, naar prijsklasse. Als rechtgeaarde Nederlander bezit ik een niet te stuiten hokjesgeest, en graag zou ik restaurants in willen delen naar muzieksoort. De muziekkampen zijn inmiddels zo verscheiden en talrijk dat dat moet kunnen. Het gaat er tenslotte om dat de klanten het naar hun zin hebben. Cafees zijn er wat duidelijker in, maar de restaurants mogen zich wat dat betreft wat meer profileren. Zet het gewoon op het menu, dat van buitenaf zichtbaar is. Dus niet alleen over live-optredens, iets waar ik grote bezwaren tegen heb in een restaurant, maar gewoon de CD-verzameling. En zelfs nog als mogelijke keuze bij weinig bezoekers. Vroeger had je toch ook een jukebox? Om even door te draven: investeer alvast in de zeer nabije wens om per tafel alles zelf te kunnen bepalen. Als ware het VIP-boxen in Stadion Feyenoord. Het wachten is dus op de blues-, hard-rock-, progressive-rock-, easy-listening-, country-, folk-, zwaar en licht klassiek-, middle of the road-, reggaerestaurants, enzovoorts. Profileer je met Led Zeppelin, Jethro Tull, James Last, BB King, Louis Armstrong, Candy Dulfer, Pink Floyd, Bob Dylan, Pavarotti..... Het blijft dan alleen nog even afwachten wat ik te horen krijg als ik een Steakhouse binnenloop. Bij de afhaalchinees in ieder geval "wrap".
Terwijl Pinkpop nog (na)dendert, realiseer ik me dat er alweer een volgende generatie is. Je wordt ouder, pappa. Maar qua muziek vind ik het toch geen genieten meer. Commercie viert de boventoon - dat zal niet meer veranderen - maar de kwaliteit moet ik toch ver zoeken. Wat ik vooral mis is variatie. Dat zeiden mijn ouder vroeger ook al: het klinkt allemaal hetzelfde. En nu zeg ik het. En ik denk dat ik meer gelijk heb dan mijn ouders.
De muziekarmoede blijkt deels uit de hang naar oude bands, de revivals, de concerten van de vijftigers. Op mijn homepage heb ik, zoals zovelen, een aparte afdeling muziek-links, verwijzend naar goede of officiële pagina's van liefhebbers van "goede" muziek. Daar kun je het mee eens zijn of niet. Het is in ieder geval mijn muziek. De troost voor "tegenstanders" is dat een groot deel van de artiesten inmiddels is overleden. Hun pech is dat vele bands, na zo'n 30 jaar, nog steeds aktief zijn en nieuwe CD's produceren.
Om kort te gaan: Hoewel ondergeschikt in het eetgaansleven is muziek voor mij belangrijk. Dat geldt nog meer bij café-bezoek. Het geeft wel een vakantiesfeertje als in een buitenlands restaurant authentieke muziek wordt gespeeld. Aan de andere kant kan die muziek weer zo anders zijn, dat het de eentonigheid gaat benaderen voor het oor dat onbekend is met de soort. Een uurtje vind ik al gauw meer dan genoeg. Dan hoor ik liever even helemaal niets meer. Volstrekt uit den boze is het Nederlandse levenslied. Laat zich dat alsjeblieft beperken tot Amsterdam, ongeacht het bestaan van Ketelbinkie. Heel vaak worden we getracteerd op hits uit de jaren 60 en 70, alsof Tosca Hoogduin ieder moment weer een zwoele aankondiging zal doen. Dat gebeurt gelukkig niet. Evenmin wil ik in een etablissement de muzak, covers van een uur of vier die vaag bekend voorkomen, horen die als behang dienst doet op Metrostations. Het verlengt bij mij de gevoels-wachttijd, zoals ook de buitenstations een negatieve invloed hebben op de gevoelstemperatuur.
Ik kan restaurants indelen naar keuken, naar alfabetische volgorde, naar mijn eigen beoordeling, naar prijsklasse. Als rechtgeaarde Nederlander bezit ik een niet te stuiten hokjesgeest, en graag zou ik restaurants in willen delen naar muzieksoort. De muziekkampen zijn inmiddels zo verscheiden en talrijk dat dat moet kunnen. Het gaat er tenslotte om dat de klanten het naar hun zin hebben. Cafees zijn er wat duidelijker in, maar de restaurants mogen zich wat dat betreft wat meer profileren. Zet het gewoon op het menu, dat van buitenaf zichtbaar is. Dus niet alleen over live-optredens, iets waar ik grote bezwaren tegen heb in een restaurant, maar gewoon de CD-verzameling. En zelfs nog als mogelijke keuze bij weinig bezoekers. Vroeger had je toch ook een jukebox? Om even door te draven: investeer alvast in de zeer nabije wens om per tafel alles zelf te kunnen bepalen. Als ware het VIP-boxen in Stadion Feyenoord.
Het wachten is dus op de blues-, hard-rock-, progressive-rock-, easy-listening-, country-, folk-, zwaar en licht klassiek-, middle of the road-, reggaerestaurants, enzovoorts. Profileer je met Led Zeppelin, Jethro Tull, James Last, BB King, Louis Armstrong, Candy Dulfer, Pink Floyd, Bob Dylan, Pavarotti..... Het blijft dan alleen nog even afwachten wat ik te horen krijg als ik een Steakhouse binnenloop. Bij de afhaalchinees in ieder geval "wrap".
