Oprispingen

Niet zelden wordt ik enigszins bevreemd aangekeken als het mijn kleding betreft. Weinigen zullen zich realiseren dat het omgekeerde ook het geval is. Ik snap er geen barst van, of... ik snap het te goed.

Als is een klus op moet knappen, zeg wat sleutelen aan mijn auto, dan zal ik het beslist niet nalaten een ketelpak (het echte Rotterdamse woord voor overall) aan te trekken. En iedereen vindt dat logisch, omdat de bijkomende smeerboel in deugdelijk stevige stof dient te worden opgenomen. En als er in de tuin geklust moet worden, dan zijn daar speciale tuinbroeken voor. Voor elke gelegenheid is er de gepaste kleding. Maar dan is er nog steeds de nachtmerrie van "je zondagse kleren". Daar wringt de schoen, op welke wijze dan ook. Die kleren zijn tegenwoordig het dagelijkse kloffie. En dat wil er bij mij niet in, of liever: daar wil ik niet in.

Eerst maar even het gedeelte dat ik niet snap. Neem nu de Marshall-viering op 28 mei jongstleden. "Het feest wordt gevierd in de Ridderzaal" meldden de journalisten. Een een feest was het, zoals de televisiebeelden lieten zien. Alle aanwezigen opgeprikt, zittend in theater-opstelling, en de ene toespraak na de andere. Alsof het een bruiloft betrof. Keten op hoog niveau. Blij dat niet was uitgenodigd.

De kleding was navenant. Opdirken doe je als je op zoek bent naar vervulling van seksuele driften, om met Midas Dekkers te spreken. De opmerking dat men dat "voor zichzelf" doet, gaat iets verder dan zich lekker voelen in de kledij: er is een achterliggend doel. Voor zo'n verheven bijeenkomst als in de Ridderzaal geldt dit natuurlijk niet, hoewel ik bij de latere beelden van Neel, aan de zijde van Bram, samen met Hill en Bill, het gevoel heb dat miss Tank Cleaning altijd op iets meer uit is.
"Correcte kleding vereist", maar wat is correcte kleding? Als het gaat om het eerder genoemde achterliggende doel, komen we op de achterliggende biologie van de kleding. En daarbij is het lekker zitten van nul en gener belang.

Bij vrouwen dienen borsten en heupen duidelijk geprononceerd te zijn, en al naargelang het tijdsgewricht het toestaat, ook enigszins direct visueel te controleren. Biologisch gezien is van belang of zij fysiek geschikt is voor het veilig werpen en voeden van nageslacht. De modernste mode, die nooit gedragen wordt, voldoet aan deze primitieve eisen. Niks vooruitstrevend, gewoon oeroud
De man dient, naast fysieke sterkte, welstand uit te stralen, opdat vrouw en kinderen veilig beschermd zullen zijn. De man als kostwinner. Je mag het tegenwoordig eigenlijk niet meer hardop zeggen, maar dat is "slechts" cultuur. Maar hoe kun je nu zien dat een man een goede kostwinner is? Door eruit te zien alsof ie ieder moment aan tafel kan gaan. Dus door een stropdas te dragen.

Die krankzinnige stropdas, die overal en altijd in de weg zit. De stropdas, die ook nog een keer op een speciale manier, enkel of dubbel, gestropt dient te zijn. De stropdas, die geleverd wordt in de idiootste designs omdat het ook nog een manier van opvallen tussen de andere stropdassen moet bewerkstelligen. De stropdas, die bij sommige bedrijven pas afgedaan mag worden als de mussen dood van het dak vallen. De stropdas, die als noodzakelijk attribuut geldt bij het uitvoeren van je werk. Kortom: de waanzin van de stropdas. Het is niets anders dan een slabbetje: het teken dat hij klaar is om te eten (en schuins gedacht, klaar om gegeten te worden. En dat is precies wat ik dan zie als ik dat feest in de Ridderzaal aanschouw: allemaal mannen verkleed als baby. Wat was ik blij dat ik niet was uitgenodigd.

En wat betreft de uitgaansgelegenheden die "correcte kleding" eisen: weiger de mannen met een stropdas. Het geeft geen pas een chique tent binnen te gaan terwijl men nog gehuld gaat in een slabbetje. Eis een strikje. Dat geeft tenminste blijk van gezond verstand. Of is die stropdas, dat slabbetje weer bedoeld als baby vermomd de vrouwen te vertederen en aldus te strikken?