Oprispingen

Het woord "opvoeden" heeft overduidelijk zijn wortels in het woord "voeden". In de loop der jaren is het accent verschoven van voeden naar opvoeden, maar intussen dreigt verwaarlozing van de eerste levensbehoefte. En helaas, het moet gezegd, de mogelijkheden om de zo populaire win-win-situatie te creëren worden niet of nauwelijks genomen.

Na Jane Fonda is het nooit meer hetzelfde geweest. Het kuiltje jus in de stamppot is nu nauwelijks denkbaar, en het smeren van je boterham met verzadigde vetzuren werd door onbegrijpend Nederland geslikt als zoete koek, die op zijn beurt eraan moest ten faveure van een flauwe plak samengeperste gezondheid uit de reformzaak. Inmiddels is dit weer omgeslagen naar een onbeschaamde overvloed van fastfood.

De kinderen met jus kregen voeding en moesten niet zeuren over opvoeding. De blue-bandkinderen - naar nederlands gebruik uitgesproken als bleu-bend - gingen onverzadigd het kringgesprek in en uitten hun gevoelens en hadden/hebben schijt aan iedereen. De whoppers van tegenwoordig hebben alleen leren eten met een drietandig plastic vorkje, eten zeker niet thuis samen met het gezin aan tafel en uiten hun gevoelens. Alleen is er niemand die er oor of oog voor heeft.

Je kunt hevige discussies voeren over het opvoeden van je kinderen, maar een zeer onderzocht feit is dat het gezond is voor de geestesgesteldheid, de spijsvertering en het welzijn dat maaltijden worden genoten in gezinsverband. Maar in welk restaurant kun je terecht? Niet in de meeste van de door mij gerecenseerde. De chinees, Van der Valk en de fastfoodketens zijn het uitje voor het gezin, indien op een wiskundige schaal een verschuiving van meer voor ouders naar meer voor kinderen. In de eerstgenoemden komt er nog bestek aan te pas en lijkt het eten nog op dat van thuis, maar het fastfood dient toch echt beperkt te blijven tot maximaal één keer per jaar. En dan nog onder protest.

Daarbij komt nog de verdere verwijdering van de haves en de have-nots van kinderen. Gezellig een hapje eten met een grote groep komt er in de regel niet erg van. En zoja, dan eindigt dat vrijwel altijd in een chaos. Allereerst weten we dat de kinderen zich te pletter vervelen in zo'n restaurant. Opgeprikt op een stoel zitten, mond dichthouden (zeker niet schreeuwen), niet wijzen, niet met het bestek spelen, "let op dat je niet knoeit"-vermaningen en ook onbegrijpelijk (lekkere) menu's. Dat laatste is natuurlijk makkelijk te verhelpen door de restaurateurs. Gewoon wat overzichtelijkere porties en desnoods een kinderkaart met foto's. (Natuurlijk niet een hamburger op het menu gaan zetten!).
Ik ben er niet voor om, zoals bij menig feestje in de nederlandse huiskamer usance is, de kinderen aan een aparte tafel te stallen waarbij de grensgevallen ervan balen dat ze niet bij de groten mogen zitten en op de kleintjes moeten blijven letten. (Wie durft zijn kind nog Albert te noemen). Het gaat mij dan om de kleinere kinderen die onbewust al het gevoel krijgen er niet bij te horen. Nee, ook in een restaurant moeten ze gewoon aan tafel zitten, en ook blijven zitten. Kwestie van opvoeding. Het is echter teveel gevraagd om ze te leren converseren. Leren luisteren is al moeilijk genoeg. Maar het is aan de restaurants te zorgen dat er enige vorm van vermaak is - een autootje, een kaartspel, enzovoorts - en ook: de maaltijd moet niet te lang gaan duren. Daarbij moeten de ouders in de gaten houden dat er een compromis moet worden gesloten. Dus niet vier gangen bestellen met uitgebreide drankjes tussendoor. En ook de aandacht verdelen tussen alle disgenoten, dus ook de kinderen.

Al met al moet er toch iets te regelen zijn waardoor opvoeding, in de zin van je vertonen en gedragen in publieke aangelegenheden, algemeen aanvaarde tafelmanieren en zo meer wordt verenigd met gezonde voeding die anders is dan thuis en zeker anders dan een platgeslagen stuk schijnrund ingeklemd in kartonnen brood. Mocht de restauranthouder kiezen voor een speciale avond waarbij kinderen worden beziggehouden, laat dat even weten. Dan kom ik niet kijken, maar juist dan blijf ik weg. Zo leuk vind ik kinderen nou ook weer niet.