Oprispingen

In het begin kon het me geen donder schelen. Beter gezegd: ik wilde het eigenlijk niet weten. Na een klein jaar vond ik het toch wel leuk om te weten en werd ik nieuwsgierig. En nu ben ik verslaafd. Het is krankzinnig. Dat is het juiste woord: krankzinnig. Dit germanisme geeft aan dat het alleen zin heeft voor de zieke (geest). Met de regelmaat van de klok kijk ik thans hoeveel bezoekers mijn stekje inmiddels heeft mogen ontvangen. Eerst geschiedde dit slechts via een webcounter, maar de komst van Nedstat vergaap ik mij aan statistieken en cijfertjes en pseudo-analyseer ik de visite.

Het begon natuurlijk allemaal onschuldig. Je neemt een internet- aansluiting en na een maandje surfen denk je: ik wil ook een homepage. Fluks even een heel klein beetje HTML geleerd en een ideetje, restaurantrecensies, op het net gekwakt. Meer ten behoeve van mezelf dan voor anderen, namelijk om het gat in mijn geheugen op dit gebied te dichten. Naast restaurants beoordeelde ik ook films, want op dat gebied herinner ik mij helemaal niks. Die films vielen al weer snel af, want daar was veel meer op het net over te vinden dan ik in een leven bij elkaar zou kunnen kijken. Maar restaurants, daar was het toch maar treurig mee gesteld.
Dat werd uitgebouwd tot meer en meer. Ik durfde geen teller te plaatsen, want stel dat die recensies helemaal door niemand gelezen zouden worden. Maar na enige forse inspanningen om publiciteit te krijgen, links te veroveren en in zoekmachines vindbaar te zijn, kwam er allengs - gelukkig positieve - mail binnen. Naast een gat in mijn geheugen ook een gat in de markt.

En toen werd ik toch echt nieuwsgierig. Hoeveel mensen kijken nou eigenlijk? De teller leerde dat het aantal bezoekers per dag op ongeveer 4 lag. Enerzijds een teleurstelling, anderzijds is 1400 lezers per jaar geen gekke oplage. Maar naarmate ik mijn homepage uitbreidde, nam ook het aantal bezoekers toe. Ten tijde van Pietje Bell liep het aantal op naar 12. Daarna ging het weer wat harder en ben ik ondertussen op 16 a 17 aanbeland, afgezien van een tussentijdse gimmick in de vorm van de in juli door mij vervaardigde cursor (de karakteristieke figuur van Ian Anderson, het hart van Jethro Tull) die eenmalig een 39-tal bezoekers opleverde.
De opname van mijn pagina bij Planet Internet onder levenswijze als gevolg van het verschijnen van de handleiding van het Mahjong-Orakel op 27 augustus had plotseling 66 bezoekers tot gevolg.

Mijn God, 6000 bezoekers op jaarbasis! Het gevoel van verantwoordelijkheid is natuurlijk vrijwel ondraaglijk geworden. De neurose slaat toe.
Na de webcounter nu ook maar gelijk doorgaan: Nedstat, LinkExchange, Webring (en weer weg) en Starting Point ("Kies het stekje als uw favoriete site"). Ik moet en ik wil en ik zal....en weten is meten, dus bekijk ik met argusogen de statistieken van Nedstat
Nedstat houdt keurig bij uit welke landen het bezoek afkomstig is, en wat bleek: slechts de helft is afkomstig uit Nederland. Hoe dat zo? Gelukkig wordt sinds kort een nieuwe spionagedienst geleverd: ik kan zien wat de vorige site was van mijn bezoeker. Onvermoed blijkt dat mijn internationale fanclub het om Mahjong te doen is. De schare restaurantliefhebbers heeft mij (denk ik) al als bookmark genoteerd. Tegenvallend is, eerlijk gezegd, het aantal bezoekers dat mij vanaf deze en eerdere columns bereikt. Wellicht dat ik al als bookmark - boekenlegger of, volgens Freek de Jonge, "kip met afwijking" - ben opgeslagen, maar verheugend is het niet. Tenzij....u weet wat u te doen staat.