Oprispingen

Snotverdomme. Letterlijk. Door de vakantie ben ik geobstipeerd geraakt door ingehouden oprispingen. Dan dreigt de zon te verdwijnen, maar komt toch met enige regelmaat om de hoek kijken. Je laat eens een raam of deur wagenwijd openstaan omdat het toch nog wel lekker is; je gaat te dun of te dik gekleed naar buiten en jawel: snipverkouden. Door ziekte geveld, maar eerder - door het vele gebruik van tissue - aan de neus gevild. Er rispt meer op dan ooit bevroed, maar helaas minder van verbale aard dan materieel. 's Mans excretiën zijn van dien aard dat een onregelmatig bezoek aan de kleinste kamer aan een verslaving doen denken. Restaurantbezoek is uit den boze, maar herinneringen aan de toiletvoorzieningen in die gelegenheden doen nog eens een extra dosis rillingen door het inmiddels uitgedroogde lichaam, dat toch nog bedroevend nat aanvoelt, gaan.

Niet zelden zijn de restaurants gevestigd in wat oudere panden. Diende je voorheen vanuit een woonhuis eenvoudigweg je behoefte uit het raam te kieperen, later werd het toilet uitgevonden en ingebouwd. Voor de vestiging van een openbare gelegenheid is bepaald dat het closet sexegebonden is. Dus is er vaak met hangen en wurgen nog een kleine ruimte bijgebouwd. Om toch nog te voorzien in een aantal faciliteiten is dan vaak ergens in een onmogelijk hoekje een onmogelijk klein fonteintje te vinden, hangt er een of ander handdoekje te verleppen, slaan deuren tegen elkaar open, zijn op te meest vreemde plekken rollen toiletpapier te vinden en valt automatisch de bril weer naar beneden door de krom aangelegde stortbak waarvan de gebruiksaanwijzing nooit is geschreven. Anders tref je wel een aantal te kleine, te dicht op elkaar geplaatste urinoirs opdat schouder aan schouder de blaas geleegd kan worden. Deze laatste categorie spoelt via handbediening, voetbediening of met de regelmaat van de klok door. Om van "mikvliegen" nog maar niet te reppen. Het toilet neemt onvoordelige, niet winstgevende ruimte in. Bij de inrichting vormt het het sluitstuk van de begroting. Symbolisch genoeg: is immers het toiletbezoek niet het sluitstuk van een genoten maaltijd?

Ach, de restaurants en hunner opfrisruimten. Heeft de opluchting plaatsgevonden moeten de handen gewassen worden. Dat lukt nog wel, hoewel ook hier de instrukties voor het verkrijgen van zeep en tegenwoordig zelfs het water bij de nieuwste sanitaire technieken helaas ontbreken. De rampspoed is daarna. Wat doe je met het aanhangende water? In het gunstigste geval hangt er een ton met papier of een bak met papieren doekjes, niet zelden leeg. Niet zelden hangt er een apparaat met lange lap handdoek, die ofwel aan zijn eind blijkt te zijn gekomen of blokkeert. In beide gevallen heb je te maken met een doorweekte dweil, zoals ook het geval is als een gewone handdoek naast het fonteintje hangt.

Maar het meest voorkomend, de meeste gruwel veroozakend en het minst doeltreffend, zijn de drogers door middel van warme lucht. Druk op de knop, wrijf in je handen en hopla: nog steeds nat. Vergelijking met windbuilen in blazers gaat geheel op. Veel lucht, weinig droge handen. En heb je in je onoplettendheid ook even je gezicht verfrist.....
Waakt u voor het restaurant waar bij de heren natte vegen op de broek te vinden zijn. Daar wordt slechts lucht gebakken. En bent u verkouden: dit is niet de plek om even een tissue te vinden om snel even uitbundig de luchtkanalen te ledigen. Mocht het bedienend personeel vreemd gepropte servetten aantreffen, ga te rade bij de toiletinrichter. In 99 van de 100 gevallen zal de vervanging van de luchtdroger door papieren tissues leiden tot minder glijden bij het afruimen.