Oprispingen

Als je je onder medische behandeling laat stellen, wordt je door artsen, verpleegsters en alles wat erbij hoort aangeduid als cliënt. Dat klinkt chic maar betekent gewoon klant. Waarom die overstap destijds is gemaakt is voor mij onbegrijpelijk. Patiënt vond ik aanzienlijk vriendelijker, om dat dat woord staat voor iemand die onder medische behandeling staat. Een klant is een iemand die tegen betaling diensten laat verlenen, louter een zakelijke relatie derhalve. De benaming patiënt impliceert voor mij gevoelsmatig een vertrouwensrelatie. Ondanks de grote verhalen in allerhande media heb ik het gevoel dat met de wijziging van de benaming inderdaad de soort relatie daarop is aangepast.

Als ik een restaurant bezoek, meet de restaurateur en bijbehorend personeel zich de titel gastheer aan en ik word gebombardeerd tot gast. Dat ben ik natuurlijk helemaal niet. Ik ben gewoon een klant die moet betalen voor datgene wat mij wordt geleverd. Er is natuurlijk gekozen voor de benaming van gast en gastheer omdat daarin de zakelijke relatie wordt verdoezeld en een vriendschappelijke relatie wordt gesuggereerd. Maar het klopt van geen kant. Ik bestel, eet en betaal. Tenminste als het gebodene voldoet aan mijn verwachting. En omdat ik niet altijd zin heb in heisa, betaal ik altijd. Als ik de kwaliteit echt onder de maat vind, dan meld ik dat opdat men er zijn voordeel mee doet. Mijn gelijk haal ik verder wel in mijn recensie. Daarmee heb ik de illusie dat ik enige invloed uit kan oefenen op de cliëntéle van de restaurants, goed of slecht. Echter vooral ook om toekomstige klanten deelgenoot te maken van mijn ervaringen.

Bij Pietje Bell ben ik te gast. Dat houdt in dat men mij heeft uitgenodigd een gastpagina te vullen, liefst enig verband houdend met mijn homepage en met het verzoek deze gastpagina met enige regelmaat te verversen. Wie nou het idee om een column te starten, weet ik niet meer, maar wel is gesteld dat er geen enkele restrictie aan is verbonden. Zo erg zelfs dat evidente tikfouten er niet uit worden gehaald uit angst dat een mogelijke boodschap voor de geoefende lezer verloren gaat. Vaak met moeite vind ik in mijn homepage een kapstok om mijn mening te ventileren, soms met een knipoog naar hetgeen Pietje Bell te bieden heeft. Als het Pietje Bell niet meer bevalt, dan zullen ze me dat laten weten en dan houdt het op. Je kunt gastheer zijn, maar op een gegeven ogenblik wil je wel weer eens wat anders. Zelfs zou het kunnen zijn dat mijn columns niet meer voldoen aan de kwaliteitsstandaard van Pietje Bell, of dat het allemaal te eentonig wordt. Het omgekeerde is ook het geval. Mocht ik geen zin of tijd meer hebben, dan houdt het op. Een gast wil ook wel weer eens naar huis en mogelijk ergens anders op visite. Zoals ik in de vorige column heb aangegeven is dat wat mij betreft nog niet aan de orde.

We hebben wel eens woorden gehad, hoor. Je kunt weleens een verschil van mening hebben. Het is terug te vinden in de columns. Met name ging het over de toegankelijkheid van de eerdere edities, waarbij ik een oplossing wenste zoals ik dat op mijn homepage heb gedaan. Vervolgens is dit al grappend opgelost met een lay-out waar de jachthonden geen brood van lustten. U, als gast op mijn pagina, was als lezer het slachtoffer, want een simpele afdruk op papier was niet te maken (of doe alleen ik dat?) en het lezen op het beeldscherm was er niet makkelijker op geworden. Dat alles echter zonder echte problemen. "All in good fun" zoals de Engelsen knarsetanden. Wel vind ik dat mijn oplossing nog steeds de mooiste is.

Als gast verwacht ik van Pietje Bell dat er voor mij wordt gezorgd. Ik lever mijn prestatie en heb dan de gerede verwachting dat hiertegenover staat dat die inspanning wordt beloond, in dit geval met publicatie. Zoals ik het in mijn columns niet in mijn hoofd haal om allerhande zwaar politieke uitingen te doen, of perverse sex te verwerken, of racisme of fascisme propageer, zo verwacht ik ook dat als iemand journalistiek aan de gang gaat daarvoor het juiste platform zoekt of dit voor zichzelf inricht. Door de aantijgingen van mijn collega-columnist middels de Pietje Bellpagina's aan het adres van Spirit heeft hij, hetzij overmand door rancune, hetzij overijverig in journalistiek opzicht, de site van Pietje Bell in gevaar gebracht.
Het ware natuurlijk beter geweest als Pietje Bell eerder de zakelijke relatie (niks gast of klant maar zakelijke partner) met MediaPort had beÎindigd, een andere partner had gezocht en dan tot publicatie was overgegaan. Of dat Wiert zijn verhaal bij een ander medium of platform had gepubliceerd. De reaktie van directeur Van den Belt was mijns inziens voorspelbaar, voorstelbaar en begrijpelijk. Een worm in het nauw maakt rare kronkels.

Wat niet wegneemt dat het gesjoemel met subsidiegelden en de reaktie op dit feit aangeeft dat we met een echte plurk van doen hebben. Juist door het platgooien van de Pietje Bellsite, en zijn commentaar in de media, heeft Spirit een hoeveelheid aandacht gekregen waar ze mijns inziens niet op zaten te wachten. "Het is een beslissing die ik zelf genomen heb" verkondigde Van den Belt in een telefonisch vraaggesprek met Radio Rijnmond op de vraag hoe Pietje Bell van Internet kon verdwijen. Domheid en arrogantie de Rotterdamse directeuren eigen, lijkt het wel.
Voor zover ik heb begrepen is er sprake van een zakelijke relatie: kennis voor ruimte. Geen gast en geen klant. Het is hand voor klap. Daarmee onderhield Pietje Bell wel een zakenrelatie met een zakenman die huns inziens niet deugde. Dan rak ik ook weer even fatsoen: dat moet je niet doen.

Waar twee kijven hebben twee schuld. De schuld van Wiert met zijn column, met als gevolg dat een platform voor onder andere mijzelf, gevaar loopt. Mogelijk zelfs een strategisch juiste keuze, maar wel ten koste van de gasten van Pietje Bell. Het zij hem wat mij betreft vergeven. Zolang zijn naam bij de bewuste colum wordt genoemd en niet alleen maar "column". Er zijn tenslotte maar twee columnisten en ik ben veruit de populairste.
De subsidiepraktijken zullen hopelijk verder worden onderzocht. Vragen in de gemeenteraad is ook nooit weg, maar zet geen zoden aan de dijk. Van den Belt dreigde met een proces wegens smaad. Als Pietje Bell een betalende klant was geweest, dan had ie dat gedaan, is er beweerd. Gewoon doen, Van den Belt, gewoon doen! Laat die onderste steen maar bovenkomen! Je hebt toch niks te verbergen? Je bent toch een op en top integere directeur? Wat let je? Billen bloot en bewijs dat je onrecht is aangedaan.
Wat denken die gasten wel?!!