Oprispingen

Alle taboes zijn doorbroken, niemand kijkt nog ergens vreemd van op. De ene talkshow na de andere wordt gevuld met allerlei figuren die hun hart uitstorten en zich op lopen te winden over zaken waar de doorsnee mens (voor zover die nog bestaat) het niet eens met goede vrienden over heeft. Bij deze wil ik de gelegenheid te baat nemen, zelfs het risico riskerend dat geheel Pietje Bell van internet wordt gemieterd, een groot nijpend taboe aan te snijden. Na al die jaren moet het er maar eens uitkomen. Als ik niks zeg, verandert er nooit wat. Dan blijf ik er zelf mee zitten en zal ik nooit begrip kunnen kweken. Met wat volgt hoop ik ook vele anderen, die denken dat zij de enige zijn, over de streep te trekken. Een stukje herkenning te bieden opdat ook zij volmondig kunnen uitroepen: "Ja, dat heb ik ook!" In mijn allerstoutste dromen voorzie ik zelfs een heuse vereniging die de belangen in deze gaat behartigen en een vuist kan maken tegen de onbegrijpende buitenwereld. Nu al durf ik namens de velen die met mij lijden te roepen:

Dit geschreven hebbend, besef ik dat er enige duidelijkheid omtrent het eigenlijke onderwerp nu wel geboden is. Anderzijds voel ik grote weerstand om een verhelderende afbeelding tussen mijn zorgvuldig gekozen formuleringen te plaatsen. Als voorbereiding op mijn volgende column - u merkt dat ik ook al geestelijk probeer te vluchten van hetgeen nu wordt gemeld - wil ik de visuele vervuiling als apart frame plaatsen. U kunt dus zelf kiezen of u geconfronteerd wenst te worden met de smerigheid welke deze column als onderwerp heeft, datgene wat zoveel persoonlijk leed heeft veroorzaakt en waarvan ik de benaming en uitweiding over de verregaande implicaties nog steeds niet heb durven melden. De keus is aan u. Druk hier op eigen risico.

"Is dat nou alles?" hoor ik u schamperen. Hiermee dwingt u mij te verhandelen over mijn door deze bacteriologische oorlogsvoering getormenteerde leven. Want het gaat verder dan "niet lusten". Als je zegt dat je het niet lust - gelukkig zijn er steeds meer mensen die hier ronduit voor uit durven komen - dan al word je bestudeerd met een onderzoekende blik, inpecterend of je je amandelvormige ogen, kaal hoofd en ééndelig pak probeert te verbergen en een eventueel buitenaards accent probeert te verhullen. Waarlijk discriminerend in alle opzichten wordt niet verder gegaan dan "Een Nederlander die dat niet lust?" Terwijl de gekte in alle landen heerst. Ik ben er nog nooit in geslaagd een pizza zonder te bemachtigen. De gesmolten elastische variant, ook op tosti's, veroorzaakt zonder meer braakneigingen. Fransen en Zwitsers lusten er wel pap van. En dat terwijl "volvet" en "belegen" nou niet direkt aanduidingen zijn die aangeven dat we hier te maken hebben met een tof produkt. Turken en Grieken flikkeren het onder de feestelijk aandoende naam fèta ook overal doorheen in kleine kruimels. Weer een heel gerecht verziekt. Je reinste smeerlapperij, maar zoals gezegd: het gaat verder dan dat.

Bij veel zoogdieren is het zo dat de jongen na enige tijd hun trek in melk door een fysiologische verandering verliezen. Wat eerst aantrekkelijk was, wordt nu afstotend en wordt gezocht naar een andere voedselbron. Dit alles natuurlijk om de oudere jongere te laten wijken voor de nieuwe jongen die de melk als enige voedselbron hebben. Mijn vermoeden is dat ik geheel aan deze rudimentaire eigenschappen voldoe. Ik houd niet van melk, vind het gewoon vies. Zo ook met melkprodukten. Het is voor mij onbegrijpelijk dat menigeen zich opwerpt als boterbergverorberaar. Misselijkmakend is de broodjessmeerder die gul met een eetlepel notabene het brood verbergt onder een dikke laag boter waar de klapschaats op kunstijs qua glijvermogen niet mee te vergelijken is. De door bacteriën bewerkte en vaak met schimmel dooraderde variant, met bijbehorende stank, is dermate goor dat benadering tot op dichter dan een meter uitgesloten is. Zwetend ligt dat op een te dik beboterd broodje (liefst nog melkwit ook) in de vitrine van een broodjeszaak te wachten op een liefhebber. Welnu, de broodjes die eromheen liggen hoef ik ook niet. Een bord waarop het spul heeft gelegen, een mes waarmee het is gesneden: ik raak het zelfs niet aan. Etenswaren die ermee in kontakt zijn gekomen hoef ik niet meer. Verschrikkelijk als een lekker stuk fricandeau of rollade doorkliefd wordt door een verontreinigde snijmachine. Reken maar dat ik het proef!
Een boodschappentas mag van mij niet worden gedeeld. Als kind ging ik nog zover dat ik andere etenswaren die in dezelfde kast hadden gelegen al niet meer hoefde. Zelfs het door kinderen zo geliefde smeermiddel op basis van pinda's was aan mij, door de naamcombinatie, niet besteed en werd steevast gewijgerd. Menigmaal moest ik het daardoor zonder eten doen, waardoor mijn uithoudingsvermogen om met gemak zonder voedsel door te komen op twee dagen ligt. Niet zonder gevolgen, want vaak nog heb ik nachtmerries en word ik wakker, zwetend als een plak.