Oprispingen

Er verandert veel en in rap tempo. Dat ik daar niet altijd even gelukkig mee ben, dat moge duidelijk zijn. Eén van die veranderingen is de verschuiving van het belang inhoud naar vorm. Als je haar maar goed zit was een aantal jaren geleden een weinig subtiele toevoeging aan iemand die een stommiteit had uitgehaald. Helaas is dit wat letterlijk opgevat en als opbouwende kritiek ervaren, want sinds deze melding in zwang raakte heeft de kappersbranche een ontwikeling doorgemaakt die ongeëvenaard is in het midden- en kleinbedrijf. De sigarenboer annex kapper is verworden tot haarstylist waar designers aan het werk zijn. Het menu van de barbier in vroeger dagen kende de items:

Restaurants bieden nog een keur aan variatie in de vorm van menu. Daarbij bedoel ik niet de inhoud - want jammergenoeg is die vaak niet zo anders - maar de vorm. In de restaurants van weleer kreeg je per persoon een kaart aangeboden, in leren omslag met goud-opdruk. Bij de chinees is dit nog min of meer standaard, alsook bij de conservatieve restaurants met toeters en bellen, zoals Rustburcht. Hoewel de produktiekosten van dit soort menu's gering is, is het een aanwijzing dat er niet veel verandert. Behalve de prijs dan. Bij de chinees nog altijd merkwaardig veel; bij de chique restaurants het omgekeerde.
Onlangs stuitte ik bij de Watertoren op heuse handgeschreven menu's. Bijna aandoenlijk. Zelfs het kopieerapparaat was niet gehanteerd. Evenmin als de klootzakken-inkt, wat duidt op een vaste hand. Maar ook dat er enorm veel tijd in is gaan zitten. Melkertbanen zijn aardig, maar dit soort inspanning is toch niet meer helemaal van deze tijd.
Even later bij Zilt: alles piekfijn in orde, maar het menu is geplakt op een uitgeknipte zijkant van een wijndoos, waarin tevens de letters van het etablissement zijn uitgespaard. Huisvlijt van de eerste orde, maar ook een beetje misstaand.

Wat steeds meer in zwang komt zijn de schoolborden. Vaak nog als aanvulling op de gewone kaart en dienend om de wisselende dagschotel te vermelden. Maar ook hier wordt raar mee omgesprongen. Bij De Kleine Ondeugd staat er een bord voor de deur, maar als je dit hebt gemist dan wordt het eten wat de pot schaft. Bij het vertrek lees je wat je naar binnen hebt gewerkt. Een tent als het Doelencafé heeft een schoolbord met de dagschotel hangen boven de open keuken. Helaas is de zaak zo groot, en wordt er zo op het krijt bespaard, dat dat alleen maar te lezen is als je er met je neus bovenop gaat staan.
Dan zijn er nog die het geschreven menu min of meer hebben afgeschaft. Alleen nog maar schoolborden. Daarmee is gelijk de wanddecoratie verzorgt. Het heeft ook tot gevolg dat je je op je stoel een slag in de rondte draait om te kunnen lezen wat er te nassen valt. Bezoekers die het ongeluk hebben dat zij onder een dergelijk bord hebben plaatsgenomen worden ongemakkelijk verrast met pottenkijkers. Betreft het een beperkte kaart, dan gaat het nog wel. Maar dat was bijvoorbeeld bij mijn bezoek bij bij Van Popering niet het geval.

Nog anders wordt het als het restaurant de beschikking heeft over een terras. Dan gaan de borden naar buiten opdat eenieder het menu door kan nemen zonder de drempel te hoeven nemen. Maar wel met als gevolg dat bij een beetje drukte de tas van een toerist uitgebreid in je nek wordt gelegd terwijl gepoogd wordt de kaart te ontcijferen. Om dit te beleven kun je je lol op bij de buren Inn the Picture en Quinnie. Wel een zonnige dag uitzoeken natuurlijk, opdat tevens kan worden genoten van een uitzicht op het schitterende Schouwburgplein en de toonaangevende architectuur van het Pathétheater.

Om kort te gaan: het is een puinhoop. De borden leiden tot nekverzwikking; de handgeschreven menu's kosten veel te veel tijd; het glimmend plastic om het menu geeft hinderlijke lichtweerspiegeling, die zonder zijn vaak vies gerimpeld door een overmaat van vocht; spijzen zijn net niet meer voorradig en een prijswijziging is een ramp.
Dat de restaurants in Rotterdam het niet erg hebben op automatisering moge blijken uit het geringe aantal reakties dat ik krijg van gene zijde, maar ook uit de totale afwezigheid van Rotterdam culinair op een site als de Nederlandse online recreatiegids Alfaregionet. Waarom niet een simpel oud XT-putertje neergezet, onder DOS met WordPerfect 4.2 - vaste schijf niet nodig, en een inktjetprinter? Houd eenvoudig bij wat nog verkrijgbaar is, pas het dagelijks aan met de dagschotel en eventuele prijswijzigingen, en draai het menu uit als de klanten binnenkomen. Just-in-time weet je wel? Geen noodzaak meer ook tot het opnieuw ophalen van het menu om die rare hollanders elk voor zich af te laten rekenen, geen kosten om visitekaartjes te laten maken en elke klant heeft iets om mee naar huis te nemen. Daar kan dan een volgend bezoek alvast worden voorbereid en vriend en kennissen worden geïnformeerd. Bovendien biedt het de gelegenheid de altijd voorkomende tikfout zonder al te veel moeite weg te halen.