Oprispingen

Klein maar fijn. Hoe meer, hoe beter. Kwantumkorting. Hoe meer, hoe goedkoper. Goedkoop is duurkoop. Hoeveel is genoeg?
Bezie de afgelopen Sinterklaasviering en de misselijkmakende derivaat in de vorm van een kerstman. Pakjes en nog eens pakjes. Cadeaus zijn het al lang niet meer. Obligaat worden kinderen door ouders verwend en het moet allemaal duurder, groter en meer. Hadden we vroeger een rustige beat, zelfs die is opgevoerd tot hartverzakkende house. Maar in dat huis is van "hartverwarmend" en "met liefde" geen enkele sprake meer. Wie zoet is krijgt lekkers, wie stout is nog meer. Iedereen heeft alles al en menigmaal is het cadeau volstrekt overbodig. Immers indien echt nodig geweest, dan was het al gekocht geweest. Het krijgen van cadeaus en het kunnen kopen van spullen geldt niet meer als iets bijzonders. Het uitzonderlijke is gewoon geworden. Zoals men nu minimaal twee keer per jaar op vakantie gaat en het gewoonte is geworden. Wat is dan nog bijzonder? Hoop is verworden tot een hoop en daarmee nietszeggend geworden. Een welgemeend cadeau is verworden tot een speld in de hooiberg. Onzekerheid slaat toe.

Bij de chinees ga je eten halen, want van één portie kunnen gemakkelijk twee mensen eten. En dan hou je nog over. In tegenstelling tot de bistro waarbij je na afloop van een potje sudderen doorgaans nog een snack dient te nuttigen.
Zeggen ze. Of zeiden ze. Want ook hier is er een kentering geweest. Nouvelle cuisine is uit, massa is in. De erwt is gevonden! En waar kwaliteit vele aspecten kent, daar is kwantiteit aanzienlijk makkelijker te doorgronden. De vraag in dit verband is dan relevant: is kwaliteit een speld in de hooiberg of moeten wij ons vergenoegen met een berg goede hooi?! Is de haute cuisine de speld die voornamelijk in de portemonnaie prikt? Of is er hoop?

De nouvelle cuisine heeft z'n beste tijd geheel en al gehad. Een aardige trend voor de trendsetters en trendvolgers, ofwel de modieuze medemens, maar mij heeft het nooit kunnen overtuigen. Kunstwerk als voedsel is aan mij nooit besteed geweest. Zeker niet als het in drie happen verdwenen is. Overigens vind ik voedsel als kunstwerk ook niet om te pruimen. Dat is spelen met eten, en als norm uit mijn opvoeding geldt nog immer dat je dat niet doet. Vooral televisieprogramma's waar het gooi- en smijtwerk nog steeds wordt opgevoerd als zijnde vermaak, daarvan keer ik mij ten stelligste. "De kindertjes in Afrika zouden er wat blij mee zijn" is inderdaad een verwoording van een gebrek aan respect voor hen die zich geen boterham kunnen veroorloven. Daarvoor hoef je niet naar Afrika, want ook in Rotterdam wordt uit de vuilnisbakken gegeten.
Behalve onregelmatig kent veel de overtreffendste trap: veel - meer - meest - meester. En dat laatste ben ik natuurlijk, als moraalridder. It's only me.

Dit principe is duidelijk gehanteerd bij het onbeperkt spare-ribs en mosselen eten. Je moet wel een erg uitgezakte maag hebben wil je je aan je derde pannetje mosselen wagen. Maar ik moet bekennen dat ook ik regelmatig prioriteit geef aan kwantiteit boven kwaliteit in de oude zin des woords (kwantiteit maakt immers deel uit van de kwaliteit). Trek in een forse prak zogezegd, "met spekjes of zo". Bulkoverslag in Rotterdam. En daarna lekker uitbuiken. En roken, niet te vergeten. De "doggy-bag" mag van mij echter een onbekend fenomeen blijven, want die is door hernieuwde kosteloze bijbestelmogelijkheden niet meer nodig.