Oprispingen

Dat ik een merkwaardige kietel voel door het aantal hits op mijn pagina bij te houden, daarover heb ik al eens een oprisping gehad. Was mijn conditie enige tijd zorgwekkend te noemen, dankzij begeleiding van mijn psychiater is de toestand teruggebracht tot een hanteerbaar en voor mijzelf herkenbaar gedrag, waarmee ik om heb leren gaan. Ideaal wordt het nooit, maar ik kan nog op mijzelf blijven wonen.

Doch eens in de zoveel tijd staat er een onontkoombare inzinking op stapel. Dan nadert de bezoekersteller een magisch getal. Dus wat doe je dan? Hoe meer tellers, hoe vaker een magisch moment. Zo gaf mijn Webcounter in december 1998 aan dat de 10.000ste bezoeker op komst was. Een enkel berichtje in een aantal nieuwsgroepen hierover zorgde voor een opmerkelijke opleving in bezoekersaantallen. In ieder geval een geruststelling dat ik niet de enige ben die enige spanning hieraan ontleent. Een vriend berichtte van zijn werk dat hij nummer 9.996 was, maar naar huis ging. Even later weer een mailtje: vanaf thuis was hij nummer 10.004. Net de boot gemist. Het was wat sneu te bemerken dat nummer 10.000 een Brit was. Hem/haar is waarschijnlijk ontgaan dat er iets op het spel stond. Geen enthousiast bericht, geen leuke melding. Enigszins ontgoocheld de donkere dagen voor Kerst in. Daar zit je nou met je goede gedrag.

Gelukkig was er afleiding. Pietje Bell was begonnen met proefuitzendingen op lokale Rotterdamse televisiezender. Even voor Kerstmis, terwijl ik ziek was en met een kleur als een vaatdoek, werden de eerste opnamen gemaakt voor het echte werk dat per 4 januari 1999 de kabel opgeslingerd zou worden onder de naam Cineac Pietje Bell. Rillerig en met wankelend zelfvertrouwen veroordeelde ik ter plekke de restaurants waarvan ik een recensie heb staan op mijn internetstekje. Genadeloos werd ik in tekst en beeld gevolgd door cameraman Wiert Omta, die snuiter die wel meer op zijn kerfstok heeft staan.
Inmiddels had ik 11.111 bezoekers tot magisch uitgeroepen. "Ik heb het al geprobeerd door heen en weer te klikken, maar dat lukt niet", wist hij te melden bij opnieuw een reeks levensbedreigende TV-opnamen. Nee, natuurlijk niet. De tellers die ik op mijn pagina heb staan hebben wel enige kwaliteit.

Bij Webcounter kan ik niet zien waar iemand vandaan komt, maar dat kan bij Nedstat wel. Enig rekenwerk leverde op dat een getal van 8771 overeenkwam met de werkelijk 11.111ste. Zelf geprobeerd, maar dat lukte niet helemaal geweldig. Tot daar de bezoeker is van Luna.net. Een supergekkengetal en dan nog een lunatic ook! Het lijkt wel carnaval.
Even speelt nog door mijn hoofd dat het mogelijk een wat eenzame schone is, die ik mag tracteren op een smakelijk etentje tête a tête met prettige afsluiting. Of een verdwaalde rijke stinkerd die het wel aardig vindt om mij een weekje in zijn bungalow in Spanje te laten bivakkeren. Of een ...
De telefoon gaat. "Omta hier" klinkt het enigszins snierend. "Ik ben nummer 11.111 en ik kan het bewijzen ook. Ik heb onmiddellijk een screenshot gemaakt, dus je komt er niet onderuit. Nou, wat heb ik gewonnen?" Even sta ik met een mond vol tanden. Ik meld hem dat ie maar een mailtje moet sturen. "Ja want als ik niks krijg, dan zal ik daar een stevig stukje over schrijven. Daar lusten de honden geen brood van."

"Stomme Fries", blijf ik denken als de hoorn op de haak gaat. Ik voel de paranoia door mijn aderen vloeien. Niks geen leuke nieuwe kontakten; geen sprake van Rotterdamse schone aan mijn zij; louw kans op een snoepreisje naar Barcelona. Slechts een hebberige drogist en zijn maat die naast gratis columns, gratis TV-programma's nu ook nog in mijn portemonnee willen graaien. Ik laat mij echter niet uit het veld slaan. Was ik toch al voornemens voor een bevallige deerne een andere prijs ter beschikking te stellen dan een terloopse boer, plotseling weet ik het. Zij van Pietje Bell zijn gek op oude plaatjes van het oude Rotterdam. Dat is te zien op de site en dat is te zien in de raadreeks op de Cineac. Ik heb nog een alleraardigste kaart van de Geldersche Kade en Spaansche Kade. Die zal Wiert vast wel kunnen waarderen. Bovendien is de kaart het wel waard om prijs te zijn. Tenslotte heb ik hem zelf ook ooit eens gewonnen. En hoeveel mensen geven er een prijs weg aan de zoveelste bezoeker?
Ben ik toch nog aardig. Mijn psychiater zal trots op me zijn. De volgende doen we pas bij 25.000.