Oprispingen

Ik weet niet hoe het komt, maar als ik thuis ben heb ik in het geheel geen behoefte aan een ontbijt. Zelfs de gedachte aan een boterham voordat ik naar mijn werk vertrek doet mij al enigszins kokhalzen. Het schema van moeizaam opstaan, roken, plasje doen, wassen, aankleden, binnen een half uur drie keer hetzelfde nieuws horen op Radio Rijnmond, nog even roken en buitenkleding aantrekken, laat voor mij geen tijd over om een maaltijd te bereiden en te nuttigen. Haast is immer geboden omdat het de avond daarvoor vrijwel zonder uitzondering weer eens laat is geworden. Het noodlot van een avondmens.

Totdat ik de eer had het vaderland te mogen verdedigen dankzij de dienstplicht had ik de gewoonte elke ochtend een bord Brinta weg te werken. Hoe ik het ooit voor elkaar heb gekregen om me tot mijn vierentwintigste vol te lepelen aan deze brij is mij volstrekt een raadsel. Slechts de gedachte daaraan zorgt ervoor dat mijn maagzuur gaat branden. Het recept: steek je vinger in de opening van het pak om het lipje karton, dat de vorige dag zorgvuldig terug was geplaatst, naar buiten te vouwen. Maak een bergje van het droge poeder uit de doos in een diep bord. Bestrooi de berg met een forse hoeveelheid suiker. Verwarm ondertussen een halve liter melk zorgvuldig gieten het uit over de berg, voordat zich een vel heeft gevormd, zodanig dat klontvorming achterwege blijft. Roer daartoe tevens door de pap opdat een evenredige verhouding van vaste en vloeibare substantie is bewerkstelligd. Direkt nuttigen daar anders de pap te dik wordt en de indruk wordt gewekt dat een doorweekte boterham met een lepel wordt gegeten. Hmmmm, smullen!?

Wellicht heeft diezelfde dienstplicht eraan heeft bijgedragen dat ik het ontbijt vanaf die tijd oversla. De pap daar was niet zoals ie thuis smaakte. Overigens gold dat voor de meeste maaltijden. Later heb ik het nog wel eens geprobeerd, maar het is nooit meer een succes geworden. De belangrijkste maaltijd van de dag, die doorgaans inspannend is want er moet zo nodig worden gewerkt en hedentendage vooral gepresteerd, zit bij mij in het slop. En het weekend is te kort om daar verandering in te kunnen brengen.

Maar als de vakantie aanbreekt, en ik ga erop, dan is het vanaf dag 1 raak. Merkwaardig genoeg kunnen de landen die de zware ontbijten serveren zoals Amerika en Groot Brittanië zich verheugen in mijn ontbijtlust. Juist daar wordt ik wakker met een gigantische honger die ik stil met bacon en eieren, pancake's met siroop, worstjes, bonen, porridge, kippers, fruitsalades van een halve kilo, muffins en donuts. Cornflakes kunnen mij niet zo bekoren, maar verder kan het niet op. Waar ligt dat aan?
Thuis ben ik van alle gemakken voorzien. Als liefhebber van televisie sla ik, zetelend in het buitenland, het miserabele programma-aanbod met gemak over. Met als gevolg dat ik niet meer opblijf om toch nog even naar David Letterman te kijken, maar sneller toegeef aan vermoeidheid en het bed in duik. Met als gevolg dat de benodigde nachtrust eerder is volbracht. Maar is dat ook aanleiding om honger te hebben? Het lijkt mij van niet.

Ik denk dat de oorzaak eerder gezocht moet worden in de beschikbaarheid van vers voedsel en gemak. Kan ik in België en Frankrijk elke dag vers brood halen bij de bakker, in Nederland moet ik het doen met al of niet ontdooide, maar minstens vier dagen oude boterhammen. Daarbij moet er inderhaast geknutseld worden aan beleg. De combinatie van inspanning, haast en een lange dag voor me zorgt ervoor dat alle lust tot bijten me ontgaat. Ik ben ontbeten. Dusdanig dat het een houding is geworden die ervoor zorgt dat de gedachte aan een ontbijt braakneigingen veroorzaakt. Er is mijns inziens slechts één voorzorg tegen ondervoeding: ik moet op vakantie! Veelvuldig, lang en ver weg. Het liefst op dokters voorschrift en bekostigd door de ziektekostenverzekering. De balans in betaling van premie en gebruik maken van de voorzieningen ligt bij mij op minstens twee uiterst luxueuze wereldcruises. Tevens als een soort heropvoeding. Ik dien getraind te worden in ontbijten. Opdat die maaltijd opnieuw met de paplepel wordt ingegoten.

Een andere mogelijkheid is natuurlijk dat op weg van huis naar werk, bij bus, metro, trein in plaats van een krantje of hamburger ook snel beschikt kan worden over een bakje vers fruit en/of wat yoghurt. Waarom wel bij de jaarlijkse marathon, maar niet bij het woon-werkverkeer? De perrons zijn toch groot genoeg voor de plaatsing van een kraampje?