Oprispingen

"Binnenkort publiceert Adrie van Geffen zijn 50ste Oprisping", lees ik op de voorpagina van de vernieuwde site van Pietje Bell. Dit na een lange periode waarin de 49ste werd aangeprezen. De pressie om een nieuwe column te schrijven - met overgave - heeft een verlammend effect. Weken zijn voorbij gegaan waarin ik de 50ste editie van Oprispingen verward heb met het weinig aanlokkelijke uitzicht op een 50ste verjaardag. Het zal aan mijn gevoel bij getallen liggen. Het vooruitzicht op een derde jeugd, terwijl ik de tweede nog maar net begonnen schijn te zijn en ik nog steeds mijn vraagtekens heb bij mijn eerste, zwengelt een heroverweging van levensvragen aan. Waar doe ik het in hemelsnaam voor?

Dat de dagen korter worden, wat inhoudt dat ik met donker het huis uitga en met donker thuiskom, helpt niet echt. Terwijl ik een neer slacht bedenk ik dat mijn diverse concrete oproepen in mijn columns de afgelopen tweeeneenhalf jaar door geen mens zijn beantwoord. Zelfs geen enkel commentaar. Elf maanden lang met mijn kop op televisie heeft niemand ertoe bewogen mij te herkennen en aan te spreken.
Een enkeling roept: "Waarom geef je je recensies en je columns niet uit?" Het enige antwoord dat ik daarop kan bedenken is dat ik weinig zin heb nóg meer energie - en geld - te steken in deze nevenactiviteit. Vlot wordt geroepen: "Waarom schrijf je geen recensies van restaurants in Utrecht en Den Haag?" Need I say more?

Bij deze heeft mijn column Abraham gezien. Een kleine zoekopdracht bij Ilse levert als eerste een verhuurbedrijf op dat onder andere een opblaasbare pop (zie hiernaast) verhuurt voor 150,- per dag. Er zullen mensen zijn die hier hun geld aan uitgeven, het brengt mij tot het inzicht dat 50 ook maar een getal is en dat ik niet de enige ben die daar ietwat geforceerd mee om ga. Ongebakken lucht. Ik wordt er echter niet vrolijker van.

Vlot daarna is er een volgend, tamelijk cynisch, product te vinden: kaarsen met daarop Abraham of Sarah. Om te symboliseren dat als je je nog niet opgebrand voelt, het tijd wordt dat dat gebeurt.
Bedenk daarbij dat Abraham zo gewillig was zijn zoon te offeren in opdracht van God. Als kinderen mij tot mijn schrik vertellen dat Sinterklaas niet bestaat, en mij een illusie armer maken, waarom zou God er dan wel zijn? En in vervolg hierop: zijn mijn columns zo weinigzeggend dat niemand zelfs de geringste behoefte voelt op in die luchtballon een gaatje te prikken? Met je 50ste ben je afgeschreven lijkt het devies te zijn. En dat terwijl ik nog niet eens was aangeschreven.

En zo somber ik inproductief maar wat voor me uit. Dat zal wel een paar maanden volharden, zolang het winter blijft. Deze hobbel van de 50ste is genomen, zij het in mineur. Laat ik me er maar bij neerleggen dat de stiekeme verwachting dat iemand van de gemeente Rotterdam, restauranthouders met webpagina, VVV, Diana Woei, anti-rooklobby, vertalers, uitgevers en menig ander zal reageren op mijn poging tot actie, beantwoord zal worden op de wijze waarop Sinterklaas reageert op mijn schoen bij de centrale verwarming. Als er niet genoeg te winnen valt wordt er uitgeblonken in lethargie. Zal ik me maar aansluiten?
Nu nog zelf 50 worden.